Jul 28, 2017 Last Updated 5:41 PM, Jul 27, 2017

Alfabet wolnomularski Siostry …

Pamiętam ją jako wolnomularską uczennicę w loży, w której wówczas ...

Deska ucznia

Wielowymiarowość pracy wolnomularskiej nad rozwojem siebie i przez to całej ludz...

Zmiana warty

Drodzy Czytelnicy, w naszym portalu zmiany. Pałeczkę Naczelnego przekazuję brat...

Masoneria żeńska

Czytany 989 razy

(tekst zaczerpnięty ze strony żeńskiej loży Gaja Aaeterna na Wschodzie Warszawy)

Masoneria kobieca na świecie

Początek związku kobiet z masonerią to koniec lat 50. XVIII wieku we Francji. Wtedy to powstały tzw. loże adopcyjne, przeznaczone wyłącznie dla kobiet i tworzone przy lożach męskich. W 1774 r. Wielki Wschód Francji formalnie przyjął loże adopcyjne pod swoją opiekę. Loże te trudno jednak uznać za w pełni niezależne, m.in. stosowano podwójne obsadzanie stanowisk a prowadzącym prace zawsze był Czcigodny Mistrz miejscowej loży męskiej zaś kobieta pełniąca najwyższą funkcję wśród kobiet określana była jako „honorowa towarzyszka Mistrza”. Panie zrzeszone w lożach adopcyjnych nie tyle zajmowały się własnym rozwojem intelektualnym i duchowym w myśl założeń wolnomularstwa, co skupiały się przede wszystkim na działalności filantropijnej, kulturalnej i towarzyskiej w ramach swoich spotkań „salonowych”.

Koniec wieku XIX przyniósł narodziny wolnomularstwa mieszanego. W roku 1893 Marie Deraismes, sama inicjowana w loży męskiej, wraz z G. Martinem założyła obediencję o nazwie Wielka Loża Symboliczna Szkocka Obrządku Mieszanego „Le Droit Humain”, do którego przynależeć na równych prawach mogli i mężczyźni, i kobiety. Szybkie rozprzestrzenianie się tego nurtu doprowadziło wkrótce do jego wyjścia poza granice Francji. W połowie 1899 r. organizacja zmieniła nazwę i odtąd (do dziś) znana jest jako Międzynarodowy Zakon Mieszany „Le Droit Humain”. Obediencja ta stanowi alternatywę dla kobiet zainteresowanych pracą wolnomularską w gronie mieszanym.

Powstanie wolnomularstwa mieszanego było pierwszym, ważnym krokiem w przyznaniu kobietom równych praw do bycia masonkami. Nie był to jednak krok ostatni. Ojczyzną wolnomularstwa stricte kobiecego jest Francja. Pierwsze próby powołania do życia autonomicznej kobiecej obediencji miały miejsce 8 lipca 1936 r., w trakcie odbywającego się – pod przewodnictwem Wielkiego Mistrza Wielkiej Loży Francji – Kongresu Lóż Adopcyjnych. Rok później Kongresowi po raz pierwszy przewodniczyła kobieta – Anne Marie Pedenau. Po II wojnie światowej, 17 września 1945 r. Konwent Wielkiej Loży Francji zainicjował działalność „Francuskiego Związku Wolnomularstwa Kobiecego”, inicjującego wyłącznie kobiety. W 1952 r. dokonano zmiany nazwy na „Grande Loge Féminine de France” – Wielka Żeńska Loża Francji, do której przynależy Loża Gaja Aeterna.

logoObediencja ta obecnie liczy około 420 lóż i 14000 tysięcy aktywnych członkiń (dane na XI 2013 r.). Inicjuje kobiety z całego świata, działając na rzecz powszechnego wolnomularstwa. Dzięki niej powstały, m. in. Wielka Żeńska Loża Belgii, Wielka Żeńska Loża Szwajcarii, Wielka Żeńska Loża Portugalii i inne.


Masoneria kobieca w Polsce

Wolnomularstwo kobiece w Polsce ma znacznie krótszą historię niż wolnomularstwo kobiece na świecie. W listopadzie 2000 roku powstała w Warszawie pod auspicjami Wielkiej Żeńskiej Loży Francji, po raz pierwszy w historii Polski, kobieca loża „Prometea”. W trakcie swojego istnienia loża inicjowała wiele sióstr, przestrzegając zasady staranności w przyjmowaniu osób wolnych i dobrych obyczajów.

W listopadzie 2010 roku, powstała w Warszawie druga loża żeńska w Polsce – „Gaja Aeterna". Loża ta jest nastawiona przede wszystkim na przyjmowanie nowych sióstr z innych miast Polski, chociaż inicjuje także kandydatki z Warszawy.

Co wyróżnia wolnomularstwo kobiece?

Wyznajemy te same zasady co nasze Siostry i Bracia z innych liberalnych obediencji wolnomularskich. Jednak w przeciwieństwie do lóż mieszanych, pracujemy w gronie kobiet i inicjujemy wyłącznie kobiety. Motywy wyboru przez siostry loży kobiecej, a nie mieszanej są różne. Dla jednych jest to poczucie głębszego i intymniejszego zrozumienia się nawzajem osób tej samej płci, dla innych – zwłaszcza mających w swoim środowisku zawodowym czy prywatnym głównie mężczyzn – możliwość przebywania w gronie wyłącznie kobiet, stanowi swoistego rodzaju rarytas, a bywa i tak, że jest to chęć poznania światłych kobiet, których w najbliższym otoczeniu zabrakło.

Przywiązujemy dużą wagę do rytuału i respektowania przyjętych na siebie obowiązków. Nie poruszamy tematów związanych z polityką i religią, uznając, że należą do osobistej sfery każdego człowieka. W kręgu naszych najgłębszych zainteresowań są problemy filozoficzno-etyczne, psychologiczne i społeczne. Pracujemy w gronie kobiet, ale nie w izolacji. Odwiedzamy się wzajemnie z innymi warsztatami, wymieniając się poglądami i efektami naszej pracy. Łączy nas z innymi wolnomularzami obu płci przyjaźń i braterstwo.

Siostry pracują w stroju rytualnym, na który składa się m.in. prosta, czarna suknia, uszyta według otrzymanego wzoru.

My na Facebooku

Subskrybuj nasz newsletter

Chcesz być na bieżąco z tym, co dzieje się w polskiej i nie tylko masonerii? Zapisz się na newsletter.

Najczęściej czytane

Loża żałobna za Księcia Józefa Poni…

27 Lis 2015 historia masonerii

Wielki Wschód Polski 1910-18

13 Lis 2015 historia masonerii